Εθελοντισμός

Μια κοινωνία βασισμένη σε εθελοντικές αλληλεπιδράσεις… και απαλλαγμένη από καταναγκασμό θα οδηγήσει σε έναν κόσμο πιο ευημερούν, ειρηνικό και δίκαιο.Διαβάστε περισσότερα

Συζήτηση Έλεγχος γνώσεων •••+ Η ροή μου Αναφορά Ακολούθησε

ΣΦΑΙΡΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ Θέματα Συζήτηση

Σχετικά

Ο εθελοντισμός, επίσης γνωστός ως εθελοντισμός, είναι μια πολιτική φιλοσοφία που υποστηρίζει την αρχή της εθελοντικής συσσώρευσης στην κοινωνία. Υποστηρίζει μια κοινωνία όπου όλες οι σχέσεις και συναλλαγές βασίζονται σε εθελοντική, αμοιβαία συναίνεση αντί για αναγκασμό ή βία. Οι εθελοντιστές υποστηρίζουν ότι όλες οι μορφές κυβερνητικής παρέμβασης και ρύθμισης παραβιάζουν την ατομική ελευθερία και πρέπει συνεπώς να αποφεύγονται. Πιστεύουν ότι η κοινωνική τάξη μπορεί να επιτευχθεί και να διατηρηθεί μέσω εθελοντικών συμφωνιών και συμβάσεων μεταξύ ατόμων.

Οι ρίζες του εθελοντισμού μπορούν να εντοπιστούν στις ιδέες των κλασικών φιλελεύθερων σκέψεων όπως ο John Locke και ο Adam Smith, οι οποίοι τόνισαν την ατομική ελευθερία και τις ελεύθερες αγορές. Ωστόσο, τον όρο "εθελοντισμός" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε αυτό το πλαίσιο τον 19ο αιώνα από βρετανούς οικονομολόγους ελεύθερης αγοράς όπως ο Auberon Herbert και ο Herbert Spencer. Αντέταξαν την κρατική παρέμβαση στις οικονομικές υποθέσεις και προώθησαν τις εθελοντικές ανταλλαγές ως τη βάση μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Κατά τον 20ο αιώνα, η φιλοσοφία του εθελοντισμού αναπτύχθηκε περαιτέρω από ελευθεριακούς σκεπτικιστές όπως οι Murray Rothbard και Robert Nozick. Επέκτειναν τις ιδέες των προκατόχων τους, υποστηρίζοντας όχι μόνο την οικονομική ελευθερία αλλά και την κατάργηση του κράτους ίδιου. Πρότειναν ότι όλες οι υπηρεσίες που παρέχονται παραδοσιακά από το κράτος, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής του νόμου και της άμυνας, θα μπορούσαν να παρέχονται καλύτερα από την ελεύθερη αγορά.

Ο εθελοντισμός έχει επηρεάσει την ανάπτυξη του αναρχο-καπιταλισμού, μιας πολιτικής φιλοσοφίας που συνδυάζει τις αρχές του αναρχισμού με τον καπιταλισμό. Οι αναρχο-καπιταλιστές, όπως και οι εθελοντές, υποστηρίζουν την εξάλειψη του κράτους και την ίδρυση μιας κοινωνίας βασισμένης σε εθελοντικές ανταλλαγές.

Παρά την επίδρασή του, το εθελοντισμός παραμένει μια περιθωριακή φιλοσοφία, με λίγους προσήλυτους σε σύγκριση με τις κυρίαρχες πολιτικές ιδεολογίες. Οι κριτικοί υποστηρίζουν ότι μια κοινωνία που βασίζεται αποκλειστικά σε εθελοντικές ανταλλαγές δεν θα μπορούσε να παρέχει τις ανάγκες των πιο ευάλωτων και θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντική κοινωνική ανισότητα. Ωστόσο, οι εθελοντιστές αντιτίθενται ότι η εθελοντική φιλανθρωπία και η αμοιβαία βοήθεια θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα πιο αποτελεσματικά από την κρατική παρέμβαση.